"Echt fantastisch wat Jaap & Jacolien doen! Wat een inspanning... Het is voor ons uiteraard een hele eer om een van de uitgekozen projekten te zijn.

Op dit moment hebben we elke dag 500 zeer verwaarloosde kinderen die bij ons eten,
huiswerkles, medische en tandverzorging krijgen maar vooral overladen worden met veel liefde en aandacht waar ze nog de meeste behoefte aan hebben.
Uiteraard kunnen we dit werk alleen maar doen door de steun van mensen zoals Jaap en
Jacolien. We hopen daarom dat we samen met jullie en alle andere mensen die ons werk steunen dit nog heel lang te kunnen doen.

Heel erg bedankt alvast, natuurlijk vooral namens al onze kinderen, en we houden
jullie via de website in de gaten.

Vriendelijke groeten uit Peru,
Jolanda van den Berg
Ninos Unidos Peruanos"

De fietstocht
Op zaterdag 18 juni zijn wij, uitgezwaaid door een grote enthousiaste groep mensen, vertrokken uit Sint Pancras. Het was de burgemeester van Langedijk, de heer Cornelissen die het startschot van onze grote uitdaging gaf.
En het is een grote uitdaging geworden.
We hebben 5 weken op een fantastische wijze kunnen fietsen. Tot Burgos in Spanje hebben wij de uitgestippelde route naar Santiago de Compostela gevolgd. Door het volgen van deze route kwamen we op de mooiste plekken en interessante steden in de verschillende landen. Onderweg zijn we door vele mensen spontaan aangemoedigd.
Nederland mag trots zijn op de vele prachtige fietspaden en België kent vooral in Vlaanderen prachtige natuurgebieden. Frankrijk is een langgerekt land. Echter er is geen moment geweest dat wij tegen elkaar zeiden “het verveelt ons”. De natuur, de cultuur en de historie hebben ons op zeer positieve wijze bezig gehouden.
De Pyreneeën bleek een gemakkelijkere uitdaging dan dat we ons hadden voorgesteld. Echter na dit gebergte kwam er nog een aantal toppen die zwaar bleken te zijn. Met een temperatuur van 40°C was dit niet altijd een gemakkelijke uitdaging. Maar ook van de natuur en de cultuur van Spanje hebben we erg genoten. Vooral in de grote steden als Pamplona en Burgos is heel veel historie te bezichtigen.
Het laatste traject, het Dourogebied in Portugal, was het zwaarste van de gehele tocht. De vele klimpartijen en afdalingen maakten deze laatste fase van de uitdaging niet altijd even gemakkelijk. Echter het werd ruim gecompenseerd door de prachtige vergezichten en natuur.
En natuurlijk na 2630 kilometer de aankomst in Casfreires, die hartverwarmend was.
De weg van de aankomst was beschilderd met allerlei teksten en op de finish lijn stond Jos met de vlag klaar om ons officieel af te vlaggen. Niet alleen bij het vertrek was er een grote spontaniteit, ook bij aankomst was er een grote groep Portugese en Nederlandse mensen die ons hebben verwelkomd. Ook voor deze omgeving was het een opvallende aangelegenheid. De plaatselijke burgemeester en de pers waren ook bij de ontvangst aanwezig.

Samen sterk
Ook met z’n tweeën hebben we zeer bijzondere weken doorgemaakt. De gesprekken, de ideeën, de gevoelens, de manier waarop wij onze levens willen inrichten zijn thema’s geweest die we met elkaar hebben kunnen delen. De tijd hiervoor was in ruime mate aanwezig.

Het materiaal
Het materiaal heeft zich prima gehouden. We hebben maar 2 lekke banden gehad en de noodspaken, de reserve binnen- en buitenbanden, de reserve remblokken niet nodig gehad.

Enkele feiten op een rij:
Aantal kilometers: 2630
Gem. Kilometers per uur: 18,6
Gem. aantal leeggedronken bidons per dag: 10
Aantal bedden: 36
Gem. aantal zonuren per dag: 10
Totaal aantal uren regen: 2
Gebruikt: 1 fles zonnebrandcrème, 1 fles babyolie, vitaminepillen
Niet gebruikt: pleisters en overig EHBO-materiaal

(f)iets voor een ander
Hoewel de waarde van deze fietstocht voor onszelf zeer groot is hebben wij ook gefietst voor goede doelen. Er is inmiddels 20.000 euro binnengefietst. Een fantastisch bedrag. Dit bedrag zal in de komende week nog wel oplopen. Alle sponsoren van harte bedankt voor deze geweldige bijdrage. Begin september zullen we in een aparte nieuwsbrief laten weten hoe de verdeling van dit bedrag er uit ziet en waaraan het geld zal worden besteed.
Vele mensen hebben ons tijdens de voorbereiding en de daadwerkelijke fietstocht op verschillende manieren aangemoedigd. Graag willen wij iedereen hiervoor hartelijk bedanken.
Ook onze eigen kinderen Jos, Huub, Anke en Trees hartelijk bedankt voor de geboden ruimte om te kunnen fietsen en voor jullie aanmoedigingen.
Birgitte van Dijk was tijdens onze fietstocht ons contactpunt in Nederland. Zij heeft o.a. de website bijgehouden en dagelijks na onze verslaglegging de website van nieuwe informatie voorzien. Birgitte dank je wel, je hebt het fantastisch gedaan.

Nogmaals iedereen bedankt voor de geweldige enthousiaste ondersteuning!

Jaap en Jacolien Purmer
Casfreires, 27 juli 2005

Jaap en Jacolien starten deze laatste dag van hun fietstocht op hun gemak. Ze hebben 'uitgeslapen' (lees: geen wekker gezet) en daarna rustig ontbeten. Ze vertrekken pas om 10.00 uur. Het was al die tijd al ontspannen fietsen, maar nu nog meer. Ze hebben vandaag slechts 40 km voor de boeg en dat lijkt J&J gezien hun beregoede conditie een eitje.

Het is zwaar bewolkt en ze rekenen dan ook op een fikse bui. Eigenlijk hopen ze er zelfs op, want de lokale bevolking schreeuwt erom. En de grond helemaal, die is gort- en gortdroog; het stuift overal. Maar het blijft droog en de zon komt weer door.

Zelfs op hun laatste fietsdag zijn er nog vele dalen en even zovele klimmetjes. En eerlijk gezegd valt dat toch best een beetje tegen zo op het laatst...
Tussendoor drinken ze koffie. Dat blijkt telkens weer een uitstekend pepmiddel om verder te gaan. En net als hun fietsen, is ook ABA een grote vriend van J&J geworden: her en der schieten honden uit bosjes of uit tuinen te voorschijn. In een mum van tijd staan ze bij je en dat blijft eng. ABA biedt dan uitkomst.

Onderweg, in een restaurantje van niks (althans, zo lijkt het), lunchen ze. Ze genieten van een heerlijk maal: patat met een omelet, en ham en olijven van het eigen huis. Dan rijden ze door naar Vila Nova de Paiva, een wat grotere stad waar ze wel vaker boodschappen doen als ze hier met vakantie zijn. Zittend op een bankje proeven ze de vertrouwde omgeving, die telkens een klein stukje dichterbij komt: "Ja, we zijn echt dichtbij huis."

Om 15.30 uur beginnen ze aan de laatste kilometers, want ze hebben te horen gekregen dat ze niet vóór 16.00 uur mogen arriveren. Ze komen Roel en Eltjo tegen die hen vanuit de auto op video vastleggen. Eltjo en Roel begeleiden hen het laatste stuk naar Casa Pancrasia, hun vakantiehuis. Op het asfalt zien ze “Hup J+J” staan. En even later: “200 meter” en “100 meter”. Uitgemeten en georganiseerd door Wim den Daas, erg leuk.

Het laatste stuk moeten Jacolien en Jaap nog 'even' naar boven fietsen en dat is een heel pittig stuk. Boven staat Jos met de Nederlandse vlag te zwaaien. Achter hem staan wel 25 mensen te klappen, hen toe te juichen en te zwaaien. Het zijn hele bijzondere momenten. Jos heet hen in een toespraak hartelijk welkom, en Huub ook. En ook J&J laten zich niet onbetuigd. Op het moment dat ze aankomen belt dochter Anke op (zij leidt een kamp van de scouting in Nederland, en komt later naar Portugal). De burgemeester en zijn vrouw zijn er; er is een journalist van een lokale krant en er worden foto's gemaakt.

Voordat ze het pad naar hun huis opgaan, wordt er met champagne een toast uitgebracht. Gekregen van Anneke en Timon, de oppas van hun lieve hond Terra. De jongens hebben voor hen allebei een prachtig en origineel wielrennersshirt in petto: Jacolien een rood-wit-blauw shirt van Erik Dekker en Jaap het witte van Oscar Freia. Voordat ze de trap opgaan naar hun huis, hebben ze ieder al 2 glazen champagne op!

En daar wachten hen nog meer verrassingen. Er hangen een Portugese en een Nederlandse vlag aan het balkon. Een groot spandoek dat hen bij hun vertrek uit Sint Pancras aanmoedigde, staat nu hier tussen de hortensia’s. De Nederlanders die hier in de buurt wonen hebben allemaal zelf lekkere hapjes gemaakt. Tot hun verrassing staat een grote tafel vol met allemaal Hollandse gerechten, geweldig! Er zijn stukjes pannenkoek, een heerlijke huzarensalade, zelf gebakken koekjes, gehaktballetjes, unox-worsten, roggebrood met kaas. Maar het allereerste wat Jac krijgt aangeboden is ... een groot bord met andijviestamppot met worst!! Daar eet ze haar vingers werkelijk bij op.
Het is één groot feest op het balkon, ze kunnen met iedereen even praten, het is in 1 woord: FANTASTISCH !

Na een paar uur is het voorbij. J&J zitten op het terras van hun huis, in een wazig zonnetje, achter een pilsje. Het voelt eigenlijk een beetje onwezenlijk. In Jacoliens stem is blijheid te horen: "we zijn er weer!", maar er klinkt ook weemoedigheid in door: "het zit erop ... ".

Hun laatste spreuk van de dag luidt:

Het doel is bereikt, maar de reis is het belangrijkste.

Jacolien en Jaap hebben met de uitbaatster afgesproken om om 7.30 uur te ontbijten en -in tegenstelling tot gisteren- lukt dat wel min of meer op de afgesproken tijd. Weliswaar met opgewarmde broodjes van de dag ervoor, en dat proeft iemand met een scherpe neus en smaak direct, maar verder ontbijten ze prima.

Rond 8.30 uur vertrekken ze; ze starten met een afdaling van 10 km richting de Douro. Het is een grandioos mooi gebied; ook de oversteek is prachtig.
Na de lange afdaling volgt een klim van 8 km lang. Maar het stijgingspercentage valt mee, dus ze zijn vrij snel op hoogte. De uitzichten zijn zonder meer fantastisch, de druiventerrassen staan er prachtig bij en J&J hebben schitterende uitkijk op de rio Douro onderin de vallei.

J&J willen niet al te ver fietsen, Penedono is hun eindpunt voor vandaag, in totaal betekent dat een etappe van zo’n 60 km. Het blijkt een prima besluit te zijn. Enerzijds gezien de schitterende vergezichten en de prachtige route, anderzijds omdat de route ook heel zwaar is. Het stuk naar Penedono kent een stijgingspercentage van boven de 10%. En met wel 30x stijgen en 30x dalen bij 40°C is het ook vandaag niet de gemakkelijkste dag. Maar wel een mooie! Jaap heeft zelfs zijn maximumsnelheid kunnen verhogen naar 64 km per uur.

Penedono ligt tussen Guarda en Vila Real. Hier staat een klein kasteel dat al in 960 werd gebouwd.
Penedono fungeert als hoofdplaats voor het district Penedono. In dit district overheerst de agrarische sector. In een groot deel van het gebied worden rogge, mais en de aardappel verbouwd. Dit zijn de belangrijkste producten waar de bevolking van leeft. Daarnaast zijn er nog enorme streken met (tamme) kastanjes, wijnstokken, olijfbomen en amandelbomen. Het tapijt met de textuur van de wijngaarden, de gevarieerde kleuren van de boomgaarden, het spektakel van de bloeiende amandelbomen maken van deze streek een charmant scenario.

J&J gebruiken regelmatig ABA; ze zijn blij met de preventieve werking ervan tegen beten in de hielen, want ze krijgen diverse keren honden achter zich aan.

Rond 16.00 uur komen Jaap & Jacolien aan in Penedono. Een halfuurtje later treffen ze daar 2 van hun 3 kinderen: Jos, Huub en zijn vriendin Trees. Het is een geweldig weerzien. Heerlijk om verhalen uit te wisselen en samen te eten; ze vinden het een fantastische avond. Tussendoor belt Kees de Wit uit Sint Pancras naar J&J en vertelt hen over het wel en wee uit het dorp; heel attent.

Aangezien J&J vanzelfsprekend alle aandacht aan de kinderen willen geven, bellen ze pas tegen 23.00 uur zaterdagavond (Nederlandse tijd) het verslag van hun op 1 na laatste fietsdag door.

Morgen, zondag 24 juli, fietsen ze de laatste 40 km naar Casa Pancrasia in Casfreires.

De spreuk van de dag is:

De geestdrift is de kracht die je naar het einddoel leidt.

J&J hebben afgesproken dat ze vandaag om 7.45 uur ontbijten en om 8.00 uur de fietsen uit de meubelzaak kunnen halen om te vertrekken, maar dat zit er niet in. Ze maken meteen kennis met de Portugese mentaliteit dat afspraak niet altijd afspraak is. Tja, als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Om 8.15 uur wordt het ontbijt opgediend; J&J hebben nog nooit zoveel broodjes bij elkaar gezien! Ook om 8.30 uur vertrekken lukt niet, dus maakt Jaap heeft nogal wat stampij. Uiteindelijk wordt een verbinding gemaakt tussen hotel en meubelzaak en worden via een lift en kruip-door-sluip-door route de fietsen tevoorschijn gehaald.

Om 9.00 uur Portugese tijd kunnen ze vertrekken. Het is dan 10.00 uur Nederlandse tijd en op dat tijdstip is het telefonische interview gepland met Andreacute Nijhoff van de Alkmaarse Courant.
Daarna kunnen ze echt op weg. De lieflijke Douro vallei bekoort door de groene intimiteit van hoge wijngaarden met klaterende irrigatiekanalen.

J&J rijden door heel veel leuke dorpjes en trekken overal bekijks. Ze worden spontaan aangemoedigd door de lokale bevolking. De Portugezen zijn sterk regionaal georiënteerd, en hechten veel belang aan hun geboortestreek. Op het platteland geldt dat veel van de uiterlijke tekenen van moderniteit wellicht een moderne levenshouding doen vermoeden, maar dat is slechts schijn. De werkelijke sociale en culturele normen en waarden zijn, met alles wat dat aan goeds en slechts inhoudt, opvallend goed bewaard gebleven. De enige waarlijke sociale verandering is een trieste: de onstopbare leegloop van het platteland. Iedereen die iets wil of kan trekt weg naar de districtshoofdsteden of naar de kuststreek, waar de economische activiteit zich concentreert. In de dorpjes blijven de ouderen en de schoolgaande jeugd achter. Het uitgebreide stelsel van snelwegen dat het laatste decennium is aangelegd heeft daar niets aan kunnen veranderen. Een positief effect is dat het platteland een stuk beter bereikbaar is geworden, en dat daar een diersoort voorkomt die ook door de stedelijke Portugees met enige verbazing wordt bekeken: de plattelander die heeft verkozen plattelander te blijven, en die een aantal traditionele kwaliteiten heeft behouden: een overstelpende vriendelijkheid die nooit zal omslaan in opdringerigheid, een elementaire beleefdheid jegens de medemens, een grote gastvrijheid, en het gevoel dat ze het werkelijk menen als ze je vragen nog eens terug te komen.

J&J ervaren de vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensen terdege: ze worden vaak uitgenodigd om in een kring te komen zitten. Veel oudere mensen zitten vanwege de hitte in de schaduw midden op het dorpsplein met elkaar te overleggen, heel sociaal. J&J gaan niet op de uitnodigingen in, om hun tempo niet te onderbreken.

Het is een hele zware tocht vandaag. Het is erg warm: 40 graden en ze gaan wel 40 heuvels op en af. Tientallen keren dalen ze eerst 500m, en daarna stijgen ze weer 500m. Hun conditie is ongelooflijk goed en daar zijn J&J dan ook hartstikke trots op. Ze fietsen vandaag wel 100 km naar Torre de Moncorvo, want daar hebben ze een hotelletje gereserveerd.
Jaap doopt deze etappe de Koninginnerit. Voornamelijk omdat hij zo trots is op Jacolien die in deze zware etappe ook zo hard heeft moeten werken maar zich er glansrijk doorheen heeft geslagen. Qua landschap is de route geweldig.

Onderweg rijden J&J nog door Carvahal, de verblijfplaats van de schrijver J. Rentes de Carvalho, Portugees van geboorte en al jarenlang woonachtig in Nederland. Hij heeft veel geschreven over o.a. de mentaliteit van de Portugezen, maar hij beschrijft ook steden en de prachtige omgeving, hij neemt de lezer aan de hand en wijst op allerlei details, kleine bijzonderheden, winkeltjes, eetgewoontes etc., wetenswaardigheden die je niet in reisgidsen aantreft.
J&J kijken nog even of ze hem tegenkomen in het plaatselijke kroegje, maar nee.

Jaap vertelt dat er op dit moment nog 3 supersportieve familieleden in Europa rondfietsen: nicht Saskia in Normandië, en 2 andere nichten Lizette en Anja fietsen met hun vader naar Parijs!

Morgen, zaterdag, fietsen J&J naar Penedono, dat 60 km hiervandaan ligt. Zondag worden dan de laatste 40 km naar Casfreires afgelegd!

We hebben de neiging dingen te zien, die niet bestaan, terwijl we blind zijn voor de lessen die gewoon voor het grijpen liggen.

J&J hebben gisteren tijdens hun ‘vrije middag’, na de siesta, in Zamora het oudheidkundig museum bezocht. Dat is erg interessant omdat je dan een inkijkje krijgt in hoe het vroeger was bij de Spanjaarden thuis. Ze bezoeken ook een kerk, opnieuw valt het op dat het alleen maar goud is wat er blinkt.

Na een heerlijk ontbijt stappen ze vanochtend om 8.45 uur op de fiets. Jaap meent vanaf een afstandje op een bord te zien dat het nog maar 20 km tot Portugal is, maar oeps, als ze dichterbij komen, blijkt er 76 km te staan! Gelukkig is het in werkelijkheid 50 km.
Jacolien & Jaap fietsen door een schitterende omgeving. Wat opvalt is de prachtige terragrond met haar dieprode kleur. Ze hebben af en toe wel hun ABA nodig om loslopende honden op een afstand te houden, en dat werkt.
Als ze onderweg pauzeren en een kopje koffie bestellen, neemt Jacolien er een in hygiënisch plastic verpakt plakje cake bij. De serveerster die de koffie brengt, serveert meteen een schotel met nog eens 6 plakjes cake. Als Jaap water bestelt, komt ze opnieuw aan met een zak met wel 10 plakken cake! “Eet op, want het is lekker”, gebaart ze. Maar J&J vinden 17 plakken cake voor hun 2-tjes is toch echt te veel van het goede.

Wat later passeren ze een oud vrouwtje met 2 ezeltjes. J&J willen graag een foto van hen maken. De vrouw gebaart eerst dat dat mag, maar als Jaap zijn toestel pakt om de foto te maken begint ze te mopperen en te schreeuwen. Jaap: “Nou zeg, krijg ik het nu alleen maar aan de stok met oude dames of hoe zit dat?”

Een tijdje later lunchen ze aan de kant van de weg, want er is nergens een klein restaurantje of iets dergelijks te bekennen. Ze eten wat droge crackers, appels, een banaan, zelfgemaakte soep en drinkyoghurt. Als ze verder fietsen merkt Jacolien dat haar band slap wordt, en ja hoor: alweer een lekke band. Er blijkt een doorntje te zijn binnengedrongen toen ze voor de lunch de weg verlieten en een zanderig bospad opgingen. De voorband loopt heel langzaam leeg, dat betekent vaak oppompen.

Onderweg steken ze tweemaal de rio Douro over. Ze hebben prachtige uitzichten. Maar ja, zodra je beneden in het dal de brug overgaat weet je dat je daarna weer naar boven moet... En het wordt steeds warmer: 40˚C, dus dat is zweten geblazen.
Opeens zien ze een bord waarop staat dat ze nog maar 1 km van Portugal verwijderd zijn! Daar gaan ze voor. Het is een lekkere afdaling, en voordat ze het in de gaten hebben rijden ze al in Portugal. Ze komen langs de oude douane waar 3 vlaggen hangen: een Europese, Portugese en een Spaanse. Er staat een gebouwtje maar verder is er niets. Dan staan Jaap & Jacolien even stil, letterlijk en figuurlijk. Dit hebben ze maar mooi gehaald, dat geeft een zeer voldaan gevoel. Ze hebben nog slechts enkele etappes voor de boeg.

Voordat ze hun route door Portugal vervolgen, wordt Jacoliens voorband eerst nog even opgepompt, want er staat hen weer een helling te wachten. Daar zien ze ook al een aanwijzer voor het plaatsje Miranda do Douro, waar ze willen overnachten. Het is een mooi plaatsje met witte huizen en best toeristisch; er zijn zeker 10 hotels, ‘posados’ en kleine hostels. Jaap probeert een posado maar die blijkt veel te duur: €95 voor 1 nacht. Ze kiezen voor een klein hotelletje en dat bevalt uitstekend. (In de veertiger jaren van de vorige eeuw besloot de Portugese regering tot het opzetten van een netwerk van bijzondere hotels: de pousados, ruime en stijlvolle kamers voorzien van alle mogelijke comfort. De restaurants behoren tot de beste van het land, maar het is vooral de ligging die een verblijf in een pousada zo bijzonder maakt.)

Terwijl Jaap de overnachting regelt, wacht Jacolien buiten bij de fietsen. Haar eerst ontmoeting met de Portugezen is apart: ze is getuige van een opstootje tussen twee mannen die in de hete middagzon ruzie krijgen om een parkeerplaats. Ze zijn licht ontvlambaar en gaan meteen met elkaar op de vuist. De vrouwen die erbij horen krijgen de boel niet gesust. De ene man gaat de ander zelfs met een stok achterna. De politie wordt gebeld, maar als die arriveert zijn de kemphanen zojuist vertrokken.

J&J mogen hun fietsen stallen in een hele grote meubelzaak, die zich naast het hotel bevindt. Daar plakt Jaap, net als gisteren, de band van Jacolien. Ze maken goede afspraken over hoe laat ze morgen willen vertrekken en dat is geen probleem. Het is de bedoeling om morgen naar Torre de Moncorvo te fietsen, een trip van 90-100 km. Straks lekker een pizza eten, en op tijd naar bed.

Ze hebben contact gehad met hun zoons Jos en Huub met vriendin Trees; die zijn met de auto op weg naar de eindbestemming van J&J in Portugal en bevinden zich – na veel file rondom Parijs – nu onder Bordeaux. Het is fijn om te weten dat dat ook allemaal goed gaat. J&J kijken er erg naar uit om hen weer te zien.

Grijp iedere kans aan die het leven je biedt, want een nieuwe kans kan lang op zich laten wachten.

Zamora is de belangrijkste stad aan de Douro die na de grens met Portugal een andere naam krijgt. Dit goed verdedigbare punt op de steile rotswand boven de rivier was vermoedelijk een nederzetting van de Vaccaei totdat de Carthagers de macht overnamen. De Romeinen hebben er een prachtige brug gebouwd. De stad viel achtereenvolgens onder de heerschappij van de Visigoten en de Moren. In de 8ste en 9de eeuw (het begin van de Reconquista) veranderde het gebied in een soort niemandsland; Zamora werd beurtelings door de ene, dan weer door de andere partij belegerd, waarna de overwinnaars de verwoeste stadsmuren herbouwden. In 893 ondernam Alfons III van Asturië een serieuze poging de stad opnieuw te bevolken. In 905 werd Zamora weer bisschopsstad. De Moren trachtten het gebied in 939 te heroveren, maar ze werden bij Simancas verslagen; op hun terugtocht heroverden ze Zamora, waaruit ze korte tijd later werden verdreven. Aan het einde van de tiende eeuw volgden de vreselijke overvallen van Almanzor, voor wie de belangrijkste christelijke steden al snel het hoofd moesten buigen. Maar veel plezier heeft de grote plunderaar daaraan niet beleefd, want hij overleed in 1002. Ferdinand I liet, nadat hij de koninkrijken Castilië en León door zijn huwelijk met Sancha, de Leonse erfgenarne, tijdelijk had verenigd, de stadsmuren van Zamora, Toro, Benavente en enkele andere belangrijke steden herbouwen. Vanaf die tijd stond Zamora bekend als "la bien cercada": “de goed ommuurde”. Zamora is weliswaar bekend om zijn Romaanse kerken, maar de stad heeft het uiterlijk van een grimmige vesting; er is geen plaats voor mooidoenerij of elegantie.
De kathedraal is begin 12de eeuw gebouwd. In het middenschip en de zijbeuken zie je weliswaar spitsbogen, maar de massieve pijlers en de zuilen, die voorzien zijn van gekanteelde kapitalen, zijn in wezen Romaans. De vierdelige ribgewelven met gordelbogen en de transepten met spits toelopende tongewelven zijn kenmerkend voor de stijl met spitsboog-Romaans.

Vandaag starten ze om 7.30 uur opnieuw met een fantastische tocht. Nadat ze hun fietsen uit het opslaghok hebben gehaald - veilig gestald tussen kratten bier en cola in - krijgen ze gelijk een klim van 5 km voor hun kiezen. Maar ze zijn fit en hun spieren kunnen dat uitstekend aan. Daarna dalen ze eigenlijk alleen maar af.

Onderweg doen ze het plaatsje Toro aan, na een kopje koffie bezichtigen ze het uitgebreid. Toro, letterlijk vertaald 'stier', is een oud, idyllisch dorpje tussen Valladolid en Zamora met zo'n 10.000 inwoners en is schilderachtig gelegen op een steil plateau aan de Rio Duero. De streek is iets meer dan 4.000 hectare groot. De regio wordt doorkruist door twee rivieren, de Guareña en de Duero. De bodem is hard en stenig, met zand en klei. Romdom het stadje Toro is de bodem rijk aan kiezels. Het klimaat is er continentaal met droge, hete zomers. In de winter kan het erg koud worden. Je vindt er wijngaarden tot een hoogte van 700 meter. Op deze hoogten genieten de druiven van de nachtelijke koelte. Jaarlijks valt er gemiddeld om en nabij de 400mm neerslag.

Toro heeft een interessante geschiedenis, want het werd al in 220 v. Chr. door Hannibal veroverd. Het is omgeven door vruchtbare wijngaarden en fruitplantages. In het noorden uitgestrekte korenvelden.
Bezienswaardigheden zijn o.a. Domkerk Santa Maria la Mayor (12de/13de eeuw), met mooie koepel en imposante portalen, o.a. de Portico de la Gloria; binnenin het schilderij 'La Virgen de la Mosca' en rijke kerkschat. Verder de San Lorenzo, een bakstenen bouwwerk uit de 12de eeuw, met grafmonumenten en een retabel van Fernando Gallego. Het nonnenklooster Sancti Spiritus, dat in 1316 werd gesticht, bevat een albasten grafmonument van Beatriz van Portugal, de weduwe van Juan I van Castilië. Interessant portaal van het zg. Palacio de las Leyes (of de las Cortes), waar in 1505 de Cortes bijeen werd geroepen. Andere bezienswaardigheden zijn de stadspoorten, kerken en het Ayuntamiento (stadhuis) uit 1778.

Vanaf Toro hebben J&J zicht op de rivier de Douro of aftakkingen ervan. Tijdens een kleine picknickstop spreken J&J een man die verantwoordelijk is voor het waterbeheer daar. De enorme droogte zorgt voor grote problemen, het heeft er al een maand of 7 nauwelijks geregend. Men is blij dat door dit gebied de Douro stroomt, ze kunnen het volgens de watermanager nog net redden maar het moet niet lang meer duren. Ook het aantal bosbranden neemt door de droogte enorm toe.

Jacolien en Jaap fietsen door een prachtige natuur. Aan de vegetatie is duidelijk te zien dat door dit gebied de rivier (rio) Douro stroomt; ze zien meer velden met zonnebloemen en mais, veel vlinders en roofvogels. Een heel mooi gebied om doorheen te fietsen.

In een mum van tijd komen ze in Zamora aan, rond 13.00 uur al. Zamora is de laatste plaats die ze aandoen hier in Spanje. Vanmiddag en morgen (rustdag) willen ze Zamora uitgebreid bezoeken. Daarna koersen J&J richting Portugal.
Dat betekent dat ze donderdag de Spaans-Portugese grens overgaan. Donderdag, vrijdag en zaterdag willen ze kortere afstanden fietsen, deels omdat het onherbergzame Douro-gebied in Noord-Portugal niet gemakkelijk begaanbaar is. Deels omdat een gepaste afbouw aan het eind van hun reis hen goed lijkt. Jaap en Jacolien hopen zondag 24/7 in Casfreires te arriveren.

Onderweg blijft iedereen met veel belnagstelling naar J&J's fietsen kijken. Ze vinden het allemaal mooi materiaal. Al die belangstelling van voornamelijk het mannelijk deel van de Spaanse bevolking leidt penningmeester Jacolien enigszins af ...
De Spanjaarden zijn met name zeer geïnteresseerd in de extra standaard die J&J aan de voorkant van hun fiets hebben.

J&J zijn van mening dat hun reis met vreugde en gelukzaligheid is doorspekt, en zo kwamen zij op de volgende spreuk van de dag:

Vreugde leeft van de stilte en van de onbegrijpelijkheid.

Gisteravond merkten J&J dat ze toch echt anders zijn dan de Spanjaarden. Ter illustratie: J&J slenteren eerst wat door de stad Palencia en drinken rond 18.30 uur wat op een van de vrijwel lege terrasjes. Pas rond 20.30 uur stromen die vol met Spanjaarden, veelal met kleine kinderen; dan begint de avond voor hen pas. J&J zijn blij dat ze tegen die tijd bijna kunnen eten; de Spanjaarden gaan pas rond 22.00 uur eten (ook met kleine kinderen). Gisteren, zondag, waren alle winkels gesloten - behalve de snoepwinkels! Negen van de 10 keer staan die vol met moeders met kinderen.

Na al deze ervaringen hebben ze een heerlijk lange nacht; ze slapen wel negen uur. Vanochtend rond de klok van 7 nuttigen ze hun ontbijt in een cafetería naast het hotel: 2 droge croissants. Maar met veel jam en boter wordt het toch nog lekker. De Spanjaarden die ook in de cafetería zitten (allemaal mannen), ontbijten ook anders: met een sigaretje en koffie; ze eten niets.
Om 8.00 uur vertrekken ze uit Palencia. Het is voor de verandering zwaar bewolkt en fris; de jassen gaan aan. Na een uurtje fietsen door de Spaanse hoogvlakte pauzeren ze in een dorpje voor een kop koffie. Achteraf zijn ze daar heel blij om, want nadien blijken er geen gelegenheden meer te zijn; ze rijden allerlei dorpjes in op zoek naar een uithangbord cafe/bar, of 'casa de campo' (winkeltje), maar de dorpjes zijn uitgestorven, er is niemand te zien.

Tijdens een van die pogingen denkt Jacolien" als ik nou dát straatje inrijd, kom ik vast wel bij een cafeetje uit". En dan is daar ineens een hond die op haar afvliegt .... hij gromt vervaarlijk. Jac stapt van haar fiets af en houdt die tussen haar en de hond in. Wat nu? ABA! Euh ... het Anti-Bijt-Apparaat zit bij Jaap in de fietstas, 50 meter verderop, om de hoek van de straat ... De hond blijft grommen en trekt zijn bovenlip op; Jac krijgt zijn tanden goed te zien. Jac wil niet in haar kuiten gebeten worden en wordt heel, heel erg kwaad op de hond. Ze zet een zo laag mogelijke stem op en foetert hem met rollende ogen en hele luide stem uit. Ze leeft zich helemaal uit en uiteindelijk druipt de hond af. Jacolien heeft er zelf kippenvel van gekregen! Jaap heeft niets van het voorval gemerkt. Ze fietsen verder, maar vanaf dat moment moet Jaap dicht bij Jacolien in de buurt blijven. Een eind verder komen ze nog 2 hele grote loslopende honden zonder baas tegen, maar er gebeurt gelukkig niets.

Nu ze van de St.Jacobs fietsroute zijn afgeweken, merken J&J dat ze veel bekijks trekken in de dorpen waar ze nu doorheen rijden. Men is duidelijk geen fietsers gewend. Ze komen 1 andere fietser tegen die afstapt en vraagt of alles lukt en belangstellend informeert waar ze naartoe gaan. Dat is Medina; een grotere plaats waar ze wel koffie kunnen krijgen. Het is een mooie, oude stad met grote kerken.

Jaap doet wat inkopen voor onderweg, en Jacolien bewaakt als een leeuwin hun fietsen. Er komen 3 verwonderde mannen omheen staan die druk in conclaaf gaan. Jacolien vertelt in haar beste Spaans dat ze onderweg zijn van Olanda naar Portugal en maakt daarmee grote indruk op de 3 mannen, ze groeit er helemaal van!

J&J fietsen verder over voornamelijk rechte, vlakke, niet al te drukke wegen. In totaal 83 km. Ze zien onderweg veel gemaaide korenvelden en heel af en toe een veld vol zonnebloemen, maar het is niet te vergelijken met Frankrijk. Bovendien is het hier gortdroog.
De stemming zit er nog steeds goed in. In de loop van de middag komt de zon door, en ze genieten van de mooie bloemen aan de kant van de weg.

Ze stoppen in een klein plaatsje, zo'n 25 km ten noordoosten van Toro. Toro was net iets te ver. Ze overnachten in een hotel op 2 km van de snelweg A8. Hun hotelkamer heeft een balkon dat uitkijkt op het naastgelegen tankstation (waardoor de wapperende fietsbroeken van J&J worden doordrongen van benzinedampen).

"Vandaag over een week komen we misschien wel aan in Casfreires", verzucht Jacolien, "ik vrees dat we dan echt moeten afkicken..." Waar ze wel naar verlangt, is weer eens een bord met piepers. En een gehaktbal of zo, en andijvie of spinazie, lekkere groene groenten. Want alles stikt hier van de knoflook. Ze vinden het lastig om uit de menukaart te kiezen, want ze kennen de Spaanse termen niet (en ze hebben net hun boekje Wat & Hoe Spaans aan hun vrienden meegegeven onder het mom van 'overbodige ballast').

Wie zich bemoeit met de bestemming van anderen, zal zijn eigen bestemming nooit ontdekken.

J&J voelen zich na de rustdag van gisteren uitstekend. Om 6.00 uur staan ze op. Het is wat rumoerig, want op dat tijdstip komen er diverse uitgaangsgasten thuis. Ze ontbijten in hun kamer en stappen om 7.15 uur weer op hun fietsen.

Het is wat fris: zo'n 12 graden, maar heerlijk om te fietsen. Het landschap is ook geweldig mooi, ze fietsen door de hoogvlaktes. Het kleurenspel met de zon en het land vinden ze heel bijzonder om te zien.
Vandaag verlaten J&J de St.Jacobsroute, die naar Santiago de Compostela voert. Daar gaan J&J niet heen, hun bestemming is Casfreires in Portugal. Vanaf nu gebruiken ze hun Michelin-routekaarten.

Ze fietsen tot 13.00 uur door, er staat dan 70 km op de dagteller. Dan ontmoeten ze Roel van den Berg en Marije van Holstein, die ook onderweg zijn naar hun vakantiebestemming.
Roel en Jaap zijn compagnons en Roel & Marije zijn goede vrienden van Jacolien & Jaap.

Ze lunchen gezamenlijk en bespreken meteen wat zakelijke beslommeringen. Daarnaast controleert Roel, als fanatiek fietser, nog even hun fietsen. Hij heeft een pomp bij zich dus de banden worden ook even op de juiste spanning gebracht, en verder verricht hij nog wat overige technische ondersteuning. Het is een verdraaid plezierige ontmoeting!

Hierna fietsen J&J door naar Palencia, dat zo'n 30 km verder ligt. Het is prima te doen omdat ze de afdaling hebben ingezet, de hoge bergen zijn verlaten. Ze bereiken niet echt hoge snelheden, want ze hebben een behoorlijke zuidenwind tegen, windkracht 6.

Kortom, het is weer een fantastische dag. Na 102 km fietsen vinden ze het mooi geweest voor vandaag. Morgen gaan ze verder richting Zamorra. Jaap verwacht dat dat ze dinsdagavond bij de grens van Portugal zullen zijn. Ze schieten heerlijk op en ze kijken ernaar dat ze volgende week de kinderen weer zien.

Jaap had wel een Spanjaard kunnen zijn, want "tapas eten is het lekkerste wat er is!"

Spreuk:
Het kennen van de werkelijkheid is niet hetzelfde als weet hebben van hoe de dingen in elkaar steken.